Ah, elle est bonne…

Au 7e jour alors que Dieu avait créé le monde, il décida de créer les peuples….

Assisté du bon Saint Pierre, il se mit à la tâche et créa les peuples avec leurs qualités.

Il dit: « ceux-là seront Suisses: économes et financiers avisés. Ceux-là seront Canadiens: résistants et bons vivants. Ceux-là seront Allemands: rigoureux et excellents techniciens. Ceux-là seront Américains: puissants et grands libérateurs. Ceux-là seront Italiens: inventifs et raffinés. Etc. ».

« Vint enfin le tour des Wallons, il restait à Dieu 3 qualités: Intelligence, honnêteté et socialisme. Dieu dans sa grande bonté décida de les donner toute les 3 aux Wallons. »

« Hé là » objecta St Pierre: « Vous êtes injuste Dieu, vous donnez trois qualités au lieu de deux aux Wallons… » « Non » répond Dieu, « Je t’explique: Les Wallons veulent toujours plus que les autres donc Je leur donne trois qualités… Mais ils ne pourront en exploiter que deux à la fois! ».

Et c’est pour cela qu’en Wallonie, si on est intelligent et honnête on n’est pas socialiste, si on est intelligent et socialiste, on n’est pas honnête et si on est honnête et socialiste, on n’est pas intelligent…

De Parabel van de Krekel en de Mier

Originele versie:

De mier werkt gedurende de hele hete zomer hard. Zij bouwt haar huis en ze slaat voorraden op voor de winter.
De krekel vindt de mier dom, ze lacht, danst en speelt de hele zomer.
Eens de winter op komst, zit de mier er warmpjes en goed gevoed bij.
De krekel rilt van de koude, heeft noch voedsel, noch een schuilplaats en sterft zowat van de kou.

Einde verhaal!

Belgische versie:

De mier werkt gedurende de heel hete zomer hard. Zij bouwt haar huis en ze slaat voorraden op voor de winter.
De krekel vindt de mier dom: ze lacht, danst en speelt de hele zomer.
Eens de winter op komst, zit de mier er warmpjes en goed gevoed bij.

De krekel, bibberend van de koude, organiseert een persconferentie waarop ze de vraag stelt waar de mier het recht vandaan haalt om er warmpjes bij te zitten met voldoende voorraad voedsel terwijl anderen met minder geluk dan zij, honger en kou hebben. De Televisie organiseert een rechtstreekse uitzending waarbij getoond wordt hoe de krekel bibbert van de kou terwijl videobeelden tonen hoe de mier goed verwarmd vertoeft in haar comfortabele woning met een rijk gevulde tafel.

De Belgen zijn geschokt dat, in zulk een rijk land, men die arme krekel laat lijden terwijl anderen in weelde leven. De verenigingen tegen de armoede betogen voor het huis van de mier. Journalisten geven interviews met de vraag hoe het komt dat de mier rijk geworden is op de kap van de krekel en interpelleren in het parlement om een belastingverhoging voor de mier opdat zij haar rechtvaardige deel aan belastingen zou betalen.

Als antwoord op deze opiniepeiling, vaardigt de regering een wet uit op de economische gelijkheid en een antidiscriminatiewet, retroactief voor de zomer. De belastingen voor de mier worden drastisch verhoogd en zij ontvangt tevens een boete omdat zij nagelaten heeft de krekel in dienst te nemen teneinde haar op die manier te helpen.
Het huis van de mier wordt in beslag genomen door de autoriteiten omdat de mier niet genoeg geld heeft om haar boete en haar belastingen te betalen.

De mier verlaat het land om zich met succes te vestigen in het buitenland.

De Televisie maakt een reportage over de “vetgemeste” krekel. Deze is bezig de laatste voorraden van de mier op te souperen, hoewel de lente nog veraf is. Het voormalige huis van de mier, ondertussen sociale woning geworden voor de krekel, raakt in verval omdat deze laatste niets gedaan heeft om ze te onderhouden. Verwijten worden gemaakt naar de overheid, voor het gebrek aan middelen. Een parlementaire commissie wordt samengesteld, wat de overheid 10 miljoen Euro kost.

De krekel sterft aan een overdosis. Verenigingen voor Liberalisering en Menselijkheid bekritiseren de mislukking van de overheid om het probleem van de sociale ongelijkheid ernstig aan te pakken. Het huis van de mier wordt gekraakt door een bende geïmmigreerde spinnen. De overheid prijst zichzelf voor de multiculturele diversiteit van België. De spinnen organiseren een trafiek van drugs en terroriseren de gemeenschap. De overheid laat begaan.

Einde van het verhaal.

Dit is de waarheid, zo gaat dat in dit apenland van ons…
 

Dit stond in een mail… en ik vond ‘m goed…

Ben je geboren vóór 1978?

Lees dan maar verder

Ben je ná 1978 geboren, laat dan maar… dit begrijp je toch niet!

Hoe is het in vredesnaam mogelijk dat wij als geborenen in de 50-er/60-er/70-er jaren, nog leven..!?

Volgens de theorieën anno 2004-2005-2006 zouden we toch al lang dood moeten zijn? Waarom? Je komt het zó te weten…

Wij zaten in auto’s zonder veiligheidsstoeltjes, gordel of airbag. Onze bedden en speelgoed waren geschilderd met verf vol lood en cadmium. Boven aan een trap was geen hekje, wie te ver ging tuimelde naar beneden.

Als je wakker werd in bed hoorde niemand dat, en als er echt iets was moest je hard schreeuwen voordat je ouders het merkten. Flessen met gevaarlijke stoffen en alle apotheekflessen konden we gewoon met onze handjes en beperkte motoriek openen. Poorten en deuren gingen gewoon dicht en als je met je vingers er tussen zat waren ze weg.

Op de fiets zat je achterop, met je kont op de bagagedrager, en je probeerde je vast te houden aan de veren van het zadel vóór je. Een helm hadden ze nog niet eens op een bromfiets, laat staan op een fiets.

Water dronken we uit de kraan, niet uit een fles. Kleur en smaakstoffen moeten ook toen al bestaan hebben, want zo rood, groen of geel als die limonade toen was, zie ik ze nu echt niet meer.

Een kauwgom legde je ‘s avonds op het nachtkastje en stak je ‘s morgens weer in je mond. Op school hadden ze maar één maat bank en met zo’n heerlijk gevaarlijke klep eraan. Schoenen waren meestal al ingedragen door broer, zus, neef of zo, en ook je fiets was of te groot of te klein. Een fiets had geen versnellingen en als een band kapot was leerde je vader je zo snel mogelijk om hem zelf te plakken.

We gingen ‘s morgens weg van huis en we kwamen terug als de straatverlichting aan ging. Niemand wist in de tussentijd waar we waren en we hadden geen GSM mee! Het bos of een park was een plek om te spelen en geen vieze mannetjesverzamelplek. Als we naar een vriendje gingen, liep je er gewoon naar toe, je hoefde niet aan te bellen en ook geen afspraak te maken. Er ging ook geen volwassene met je mee.

Wij aten ook al koekjes en kregen brood met veel boter en werden toch niet dik. We dronken uit dezelfde fles als onze vrienden en niemand werd er ziek van.

Wij hadden geen playstation, nintendo, X-box, 64 televisiezenders, videofilms, dvd, surround sound, eigen televisies, computer of internet. Wij hadden vrienden!

De televisiezender begon pas om 18.00 uur. Dan kwam een uurtje wat leuks voor kinderen en oh wee als je daarna durfde op te staan om op een knopje van een andere zender te duwen (die zaten aan het toestel vast). Pa bepaalde wat en hoe lang je daarna nog keek.

We hebben ons gesneden, botten gebroken, tanden uitgevallen en hier werd niemand voor naar de rechter gesleept. Dat waren gewoon ongelukken en soms kreeg je er ook nog zelf een extra pak slaag voor.

Wij vochten en sloegen elkaar soms groen en blauw, er was geen volwassene die zich er druk over maakte, laat staan dat je een lieveheersbeestje op je jas knoopte. Pedagogisch verantwoord speelgoed maakten we zelf; met stokken sloegen we naar ballen, we bouwden zeepkisten en merkten onder aan de berg dat we de rem vergeten waren. We voetbalden op straat, en alleen wie goed was mocht mee doen; wie niet goed genoeg was moest maar blijven kijken en leren omgaan met teleurstellingen. Op school zaten ook domme kinderen. Zij gingen en kwamen op dezelfde tijd als wij en kregen de zelfde lessen. Zij deden soms een klas nog een jaar en daarover waren ook geen discussies op ouderavonden. De Meester had altijd gelijk.

We smeerden onze boterhammen zelf, met een grote mensen mes, en als je ze vergeten was kon je op school niets kopen! Als je de korst niet at had je een beetje meer honger de rest van de dag. Wij gingen met de fiets naar school, helemaal zelf, ook in de winter!

Als je moeder aan de huisdeur naar je zwaaide was je een watje! Als je problemen veroorzaakt had waren je ouders het eens met de politie. Ze kwamen wel om je te halen, maar niet om je er uit te lullen. Onze daden hadden consequenties. Dat was duidelijk en je kon je niet verstoppen. Wij hadden vrijheid, mislukkingen, succes en verantwoordelijkheid. We hebben moeten leren er mee om te gaan.

Onze generatie heeft veel mensen voortgebracht die problemen kunnen oplossen, innovatief bezig zijn en daarbij risico durven nemen en instaan voor de gevolgen. Hoor jij ook daar bij?

Gefeliciteerd! Wij waren helden!

Geboren ná 1978? Stront eigenwijs… Toch doorgelezen? Ook al ben je dan een modern watje, nu weet jij ook eens wat helden zijn!

Onverwacht…

Dat hadden ze duidelijk niet verwacht…! Eerst wat dreigementen, maar toen het gebeurde zong zelfs Maingain meteen een toontje lager. Ik ben zelden zo fier geweest op onze Vlaamse politici in het algemeen. Ze hebben BHV eenzijdig gestemd! Laat Di Rupo maar spreken van een aanslag, anderen van een atoombom, ze bekijken het maar zoals ze willen, het is de juiste beslissing.

Natuurlijk hadden de Walen gedacht dat, zoals het dikwijls in het verleden het geval was, de verdeeldheid het wel zou halen op de eensgezindheid en dat die stemming niet zou doorgaan. Ik had er zelf mijn twijfels over. Let op, ik denk dat Leterme wel zal snappen dat hij, bij een mislukking van alles wat voorop is gesteld en de beloftes die zijn gemaakt vóór de verkiezingen, hij in geval van nieuwe verkiezingen aan méér dan de helft van zijn stemmen vaarwel kan zeggen en dat die naar NVA of Vlaams Belang zouden gaan.

Ik heb ooit ruzie gehad met mijn zus omdat ze voor Vlaams Belang had gestemd. Mijn mening was dat je dat als verantwoord Vlaams burger niet deed! Mochten er op grond van de politieke gebeurtenissen van de laatste weken een nieuwe stemronde van start gaan, dan stemde ik zeker niet op een van de grote partijen.

Er wordt in de media door oude politici en door de media zelf geopperd dat de grote partijen weer het roer in handen moeten nemen en NVA en FDF de mond moeten snoeren. Ze vergeten hoe beu een groot aantal Vlamingen het zijn, steeds de dupe te zijn in wat voor onderhandelingen ook, van de vraatzucht van de Walen. Het moet maar eens gedaan zijn!

Ik ben voor een gastronomisch weekendje naar Houffalize geweest. Aan het hotel was er een “rookplaats” voorzien. Ik heb er regelmatig een pijpje zitten roken en wat zitten nadenken. Ik kwam tot de conclusie dat ik mij eigenlijk niet in België voelde. Ik was in het buitenland, hoe hard het personeel van het hotel ook zijn best deed om Nederlands te spreken, ik voel geen enkele verbintenis meer met dit landsdeel. Het is zoals ik het reeds heb gesteld, als het nodig is om de roepnaam België te bewaren voor welke redenen dan ook, wel goed dan, maar Vlaanderen bestuurt zichzelf alleen!

Lelièvre krijgt 6000 Euro

Ik vraag me af wat dat als gevoel voortbrengt bij zijn slachtoffers? Dit is toch wel ongelooflijk…

Of misschien moeten we ons ook eens afvragen waarmee het Belgisch gerecht bezig is geweest, wanneer ze hem in 2004 veroordeelden tot 25 jaar cel, maar ze hadden ‘m al 8 jaar in voorlopige hechtenis!? Acht jaar!

Het verwijt van het Europees Hof is dat België een uitzonderlijke maatregel als “voorlopige hechtenis” heeft laten uitlopen to 8 jaar, zonder enig alternatief te zoeken. Ja… je kan moeilijk van rechters en advocaten verwachten dat ze proaktief denken…
 

Harry Potter

Ik heb de drie eerste boeken van Harry Potter gekocht in het Engels. Ik had in de boekhandel eens getest en het leek me gemakkelijk te lezen, ideaal om je Engels bij te schaven. Ik lees het makkelijkst met de Webster Dictionary open op mijn PDA of mijn laptop. Je leest een woord dat je niet begrijpt en tikt het terzelfdertijd in op je klavier, je kijkt omhoog en de betekenis staat al voor je…

Het is ook biezonder goed en boeiend geschreven. De twee eerste boeken heb ik daarna op DVD bekeken, en het is ook vrij waarheidsgetrouw verfilmd. Ik zal toch nog maar een beetje wachten om mijn zesjarige kleindochter in het Nederlands te laten kijken, want voor zo ‘n kind zijn er toch wel schrikwekkende taferelen in te zien.

Als ik de serie van de Potters uit heb, dan komt “Lord of the Ring” aan de beurt. Als die er door is, dan is mijn Engels misschien goed genoeg om een boek te lezen dat al lang in mijn kast staat (”The Bonfires of Vanity”), maar ik heb het na een hoofstuk opgegeven wegens te moeilijk… en zeggen dat ik op school ooit de uitdaging van mijn leraar Engels aannam om “Ulysses” te lezen van James Joyce… enfin, na the Bonfires zien we wel… Engels is een fantastische taal…

Faciliteiten?

’t Is toch wel Godgeklaagd, zou Van Rossem erop hebben gezegd! Op wat? Op de ongelooflijke arrogantie waarmee de kliek van Olivier Maingain de aansluiting van faciliteitengemeenten bij Brussel eist!!!

Hij heeft waarschijnlijk in 1963 niet echt goed geluisterd. De faciliteiten waren bedoeld als overgangsmaatregelen, zodat de Franstaligen zich zouden kunnen aanpassen aan het Vlaamse (en dus Nederlandstalige) karakter van de streek. De faciliteiten zijn echter gebruikt als een instrument voor een verdere verfransing en overname van de gemeentelijke politieke macht.

In 1973 komen er voor 5,45 miljoen Euro aan subsidies voor de Franstalige basisscholen in deze gemeenten. Ze kunnen ons moeilijk van tegenwerking beschuldigen. Op de koop toe wordt er naar verloop van tijd bewezen dat op deze scholen het onderricht van het Nederlands kompleet wordt verwaarloosd, het begrip “mauvaise foi” is hier op zijn plaats. Wat zijn wij Vlamingen, zoals Flor Grammens ooit stelde, toch een klootjesvolk.

Ik roep Luc van den Brande dus op om terug op het politieke toneel te komen, om, zoals in april 1996, de faciliteiten in de Brusselse randgemeenten af te schaffen aangezien ze het beoogde doel hebben gemist. Integendeel, de Walen willen de faciliteiten nog uitbreiden naar Tervuren, Hoeilaart en Overijse! Ze kennen werkelijk geen schaamte, wat zou je willen, een haan overleeft alleen op een mesthoop!

Na het afschaffen van de faciliteiten, stel ik dus het volgende voor, de wet gelijk voor iedereen… Migranten moeten een inburgeringcursus volgen? Wel, de Walen dus ook als ze willen komen wonen op Vlaams grondgebied. D.w.z. Nederlands leren en examen doen. Enfin… alles wat er bij hoort. Zie hier voor meer informatie: http://www.randbelangen.org/wp-content/uploads/2007/09/het-vlaamse-inburgeringsbeleid-geevalueerd_synthese.pdf, en nog… weigeren…? een dikke boete: http://www.randbelangen.org/?p=474, of nog:

Marino Keulen… bijt je vast!

De Walen… we moeten er op een of andere manier van af!

Ik krijg zowat een hartkwaal als ik al die Belgische vlaggen zie, wanneer ik door het Brusselse rijd. Als ik dan lees dat een van die madams al drie keer een andere vlag heeft moeten kopen, wegens kapot gescheurd, word ik weer wat kalmer.

Moet België verdwijnen? Nee, de noemer België mag blijven, maar in de teller moeten drie volledig autonome gebieden staan, Wallonië, Brussel en Vlaanderen.

Brussel een probleem? Nee, gewoon doen wat Louis Tobback ooit stelde… We hadden gewoon de Berlijnse muur in occasie moeten kopen en hem rond Brussel terug optrekken, en van Brussel een Europees rijksgebied maken.

En de authentieke “Brusseleir”? Maar die bestaan niet meer met al die nationaliteiten. Zie maar: “http://www.observatbru.be/PDF/FichesPDFfinales/NL/04_Brussel-Stad_NL.pdf”. De cultuur van de “Brusseleir” kan je amper nog een beetje smaken als je naar de zondagmarkt in de Marollen gaat, en dan nog…
Het is mijn overtuiging dat we nooit een betere relatie met Wallonië zullen hebben dan wanneer alles netjes is afgelijnd tussen die drie gebieden. Gezien elk gebied zijn wetten zal hebben gestemd, en dat federaal ook alles is afgesproken, zal er geen discussie meer zijn en pas dan zullen we “vreedzaam” naast elkaar bestaan.

Ik vermoed dat dit nog enige tijd zal duren, vooraleer iemand de politieke moed zal hebben om dat luidop te zeggen en dan ook te doen.

De Wever iets miszegt?

Bij lange niet…! Hij heeft 100% gelijk. De Antwerpse burgemeester is rijkelijk laat met zijn excuses. M.a.w. ’t is tijd dat ze er gekomen zijn, maar, zoals naar gewoonte in België, te laat.

Wie iets had misdaan t.o.v. de Joden, was onmiddellijk na de oorlog al bekent. Het was ook vrij simpel, de hele wereld had boter op het hoofd als het daarover gaat, tot en met het Vaticaan!

Maar natuurlijk, in België meteen de beschuldigende vinger uitsteken naar wie misdaan heeft, dat gaat niet, tenzij je een kleine garnaal bent. We laten naar aloude gewoonte de leden van gegoede families liever eerst sterven, wat ze ook mogen misdaan hebben (en eventueel ook nog enkele van hun nakomelingen, je zou zo eens hun goede naam moeten besmeuren…!), opdat daarna zij “die er niets meer mee te maken hebben” (zoals gesteld door de burgemeester van Antwerpen), dan hun welgemeende excuses zouden kunnen aanbieden…

Het enige dat je De Wever kan aanwrijven, is dat hij het had moeten weten dat er een bende op zijn kap ging springen, immers, de woorden van een Vlaams Nationalist worden altijd met een 500 Watt installatie uitgezonden, hij is dus met zijn reactie hoogstens “onvoorzichtig” geweest. Hij had als historicus en medewerker aan “de Encyclopedie van de Vlaamse Beweging” http://users.pandora.be/frankie.schram/default.html beter moeten weten…

Het eerste deurwaarders exploot van mijn leven…

Gina belt me op het werk met enig nieuws over ons nieuw appartement… Net voor ze het telefoongesprek beëindigd, deelt ze me mee dat er een “briefje” van een deurwaarder in de brievenbus steekt. Nu moet je weten dat ik zó in elkaar zit dat ik van zulke mededelingen een put in mijn maag krijg. Je weet wel, precies of je hebt iets verkeerd ingeslikt. Je wil onmiddellijk wat Coca drinken, om eens een vette boer te kunnen laten, om van dat gevoel af te raken. En ná het boeren blijf je daar op dat plaatsje, net onder het einde van je borstbeen, met een axiety-gevoel zitten. Ik weet wat dat woord betekend, maar het taalduiveltje dwingt mij mijn Merriam Webster Collegiate Dictionary te openen en de exacte beschrijving van het woord na te kijken, kwestie van zeker te zijn… En, ja hoor, de beschrijving is perfect voor wat ik voel:

Anxiety: “an abnormal and overwhelming sense of apprehension and fear often marked by physiological signs (as sweating, tension, and increased pulse), by doubt concerning the reality and nature of the threat, and by self-doubt about one’s capacity to cope with it”

“Wat staat er op, van wie komt het”, vraag ik haar. “Geen idee”, zegt ze… Ja, dat is net wat ik nodig heb, ik zit op mijn werk, zoals altijd onder de stress die hoort bij support call handling, en dan dit… “Staat er geen telefoonnummer op”, vraag ik? “Ah, ja…, maar ’t zal nu te laat zijn om daar naar te bellen. Je moet je morgen met je paspoort presenteren om 9 uur op het politiebureel, daar op de ring waar vroeger de kazernes waren…”. Ja, goed, maar dat is niet de goeie manier om van die knoop af te raken! Ik moet maar proberen denken zoals destijds Jean-Luc Dehaene: “we zullen de problemen evalueren en aanpakken als ze er zijn”…

Als ik naar huis rij en alleen in de auto zit, probeer ik mij al in te beelden wat dat exploot zou kunnen inhouden. Mijn gezicht staat op onweer als ik thuiskom. “Wat is dat nu weer, dat hebben we nú net nodig”, zegt ze. We komen allebei tot besluit, dat het niet anders dan dat akkefietje kan zijn met de sluikstorter…

Wanneer ik de volgende ochtend op het politiebureau kom, na onze teamleader te hebben verwittigd dat ik wat later kom, wordt die inderdaad bevestigd, het ís de sluikstorter. Ik kan niet nalaten te denken van… dit is weer alleen in België mogelijk, een vent die iets misdoet en aanklacht indient tegen hen die hem proberen stoppen… en wie weet… misschien nog gelijk krijgt ook.

En terwijl ik naar Waterloo rijdt, komt de herinnering aan het hele gebeuren als een film mijn hoofd binnen. Het is alsof het gisteren is gebeurt. Het evenement op zich vind ik, net zoals de dag, zelfs het uur nadat het is gebeurt, beneden alle peil. En ik bedoel het hele gebeuren, inclusief het grootste gedeelte van de acties van al wie er bij aanwezig was… Iets dat ik voor de eerste keer in mijn leven meemaak, en niet meer wil meemaken. Door het gebeuren zitten er nu in mijn lijf voldoende sensoren bij ingebouwd, zodanig dat ik dergelijk situatie in het vervolg van op afstand zal detecteren, en mij ver zal houden van elke inmenging… Misschien is dat ook niet echt de goede gang van zaken, moet ik hier genoeg tijd laten overgaan, zodat de scherpe kantjes er vanaf gaan, zodat ik er nuchterder kan over nadenken…

Zondag, 24 juli 2005. Ik sta op en hoor Gina roepen van op ons terras, dat 17 meter lang is en over de ganse lengte van het appartement loopt: “kom eens kijken, want er is daar beneden weer eens iets aan de gang. Een van je collega’s van de adviesraad (hierna als E.D.R. vermeld) staat heftig te discuteren met iemand. Waarschijnlijk een sluikstorter, er staat een auto bij en ze halen er van alles uit om daar op de hoop de werpen…”.

Toelichting… Je moet weten dat er tussen de beide appartementsgebouwen een open plaats is, waar we met de adviesraad reeds allerlei maatregelen rond hebben genomen, om sluikstorters te ontmoedigen hun ding te doen. De plaats mag worden gebruikt om het “groot huisvuil” te deponeren. Dat mag ten vroegste maandagavond, want dinsdagmorgen komen de mannen van Ivago. Maar zelfs onmiddellijk nadat ze alles hebben weggehaald, komt “men” er terug allerlei dingen plaatsen. In een mum van tijd ligt het er terug vol met tv’s, roltafeltjes, zakken met allerlei klein plastic en glas, volledige meubels, complete salons, m.a.w. je kan het zo gek niet bedenken of het ligt er. Er komen zelfs bezoekers op af om te controleren of er niets bruikbaars voor hen tussen zit… voor hun is het gewoon een leuk alternatief voor een bezoek aan de vuilnisbelt. Als adviesraad weten we dat het er ’s nachts soms druk wordt. “Hoe later het wordt, hoe drukker…”, zei de conciërge me onlangs bij het nakijken van de tapes van de bewakingscamera’s. De plaats is ondertussen gekend, en wordt dus bezocht door wie ook maar iets te veel heeft, dikwijls lui die niet in één van de beide gebouwen wonen. Het zijn dikwijls buitenlanders, dus mensen die niets weten van containerparken en hun werking. De stad blijft hier ook oogluikend op toezien…

Ik zie dus mijn kompanen van de adviesraad in nood… Ik neem mijn filmcamera, en storm mijn terras op. Helaas, de afstand van het 10de verdiep naar de grond is gewoon te ver. Ik kan niet genoeg inzoomen om het tafereel vast te leggen en geluid zou er zeker niet bij geregistreerd worden. Ik neem dus mijn digitale Canon 300D en ga naar beneden. Ik kom de hoek van het gebouw om en zie dat E.D.R. en ook mijn jonge buur R.W. (die ook in de adviesraad zit), letterlijk en figuurlijk, met hun rug tegen de muur staan. C.D.P. en zijn vriend staan tegen beide te schreeuwen en hun slogans om de oren te kletsen… “Ik woon hier en ik heb dus het recht…”, “dit is een complot en ik zal mij verder wenden…”. Dit alles gaat gepaard met veel lawaai, opgeheven armen, nijdopengesperde ogen, kijvende vingers, enz. E.D.R en mijn R.G. proberen zo goed en zo kwaad het kan de techniek van de kapotte grammofoonplaat (blijven herhalen) toe te passen, zonder resultaat. Daarbij probeert de C.D.P. voortdurend zich een weg te banen naar de keldertrap, want hij wil een en ander in de kelder gaan deponeren… Op dat moment neem ik van hem een foto. Hij kijkt mij aan en ontsteekt in een furie. Hij komt met een eenzitter op mij toegelopen. Hij houdt het zeteltje vast op heuphoogte en ik zie dat één van de poten is gespleten en een punt vormt. Ik draai mij om en zet het op een lopen, achterna geschreeuwd door de sluikstorter, die terug richting kelder gaat. Ik keer terug en neem nog een foto. Ditmaal verrast hij me, hij is sneller bij mij dan ik had ingeschat. Ik denk “hij ramt me met dat spul!?” en om hem af te weren, zwaai ik mijn vrije rechterhand opwaarts (want in mijn linkerhand heb ik de schouderriem van mijn fotoapparaat vast). Hij loopt letterlijk tegen mijn hand op, of liever op mijn zo goed als gestrekte vingers. Ik vermoed dat mijn nagels zijn neus hebben gekwetst, want tot mijn verrassing bloed hij. Ik had nooit de bedoeling hem te slaan… Ik ben 56 jaar en heb nog nooit iemand ook maar een tik verkocht!

Wat ik op dat moment niet weet is dat Gina van op het terras het hele gebeuren heeft gevolgd, en belt de politie. De reden waarom zij dat doet is zeer eenvoudig; zij weet dat, wanneer er klappen vallen, ik mij nooit zal kunnen verdedigen wegens gewrichtsontstekingen in handen én voeten door hemachromatose… M.a.w., mocht ik ooit iemand echt een mep verkopen, dan ben ik waarschijnlijk sneller bewusteloos dan mijn slachtoffer, gewoon van de pijn.

De vriend van de C.D.P., een Iraniër zegt men me later – en dit is alleen gesteld als feit, verder bedoel ik er niets mee – speelt een zéér kwalijke rol. Hij begint luid “haal er de politie bij” te scanderen, grijpt de schouderriem van mijn fotoapparaat stevig vast, omdat ik zeker niet zou ontsnappen. Gina is er ondertussen ook bijgekomen en vertelt me dat ze de politie gebeld heeft. Ik vertel dus aan de aan mijn arm hangende kerel dat hij me gerust kan los laten en dat de politie mij wel thuis zal komen opzoeken en geef hem ook nog mijn adres. Hij sleurt meteen nog wat harder aan de schouderriem van mijn fotoapparaat. Ik moet toegeven dat C.D.P. op een bepaald moment zijn vriend dwingend bij de arm neemt en hem tot de orde roept. “Laat los…, laat los! Laat dat los!”. En uiteindelijk doet hij dat ook.

Hij gaat echter door tegen iedereen die er omheen staat en volgens hem iets mee te maken heeft te intimideren, zo van: “gij zijt niet normaal, hé vriend…”. Wat hij ermee probeert te bekomen, besef ik pas later; hij probeerde gewoon de atmosfeer te verhitten. Ik vermoed dat hij er op uit was een racistische reactie uit te lokken, in afwachting van de komst van de politie. Dat is hem in alle geval niet gelukt. E.D.R. en R.G. steken hun handen in hun zakken om niet in verleiding te komen.

De politie komt toe en stuurt na kennisname iedereen naar hun respectievelijke woonsten, waarna zij hun ronde doen. Ze komen dus, na enige tijd, bij ons langs. Ik laat hun plaatsnemen en bied hun iets te drinken aan. In het begin merk ik duidelijk dat de agent die het woord voert een beetje vooringenomen is. Hij zegt op een bepaald moment zoiets van: “maar enfin, waar ben je mee bezig, die vent zijn gezicht was bebloed!?”. Waarop ik prompt antwoord: “Ja, als dat zo is, dan heeft hij het waarschijnlijk wat open gewreven!”. Te gek voor woorden? Helemaal niet, dat geloof ik nu nog! Ik blijf erbij. De man loopt tegen mijn vingernagels en wordt daarbij licht gekwetst aan de neus! En niks meer! Ik verklaar dit ook aan de politie, nadat ik heb gehoord dat een getuige heeft verklaard dat ik de sluikstorter twee meppen heb gegeven. Ik vermoed dat dit de man is die mij, na het gebeurde, een opmerking is komen maken dat ik “beter eens ’s nachts wat foto’s zou komen nemen, als daar een groep Bulgaren komt sluitstorten, i.p.v. deze man aan te vallen”. Waarom hij gewag maakt van twee slagen en daardoor dus pertinent liegt, is mij een raadsel. Een soort valse solidariteit met C.D.P., waarvan hij hoopt dat ik daardoor een straf zal krijgen? Ik kan dit niet begrijpen. Zoals ik in het begin van dit verslag al stelde, een vertoning beneden alle peil en ik maak daarbij ook geen uitzondering voor mijzelf! De mensen van de adviesraad die hierbij aanwezig waren zullen mijn verslag van het gebeurde zonder enige twijfel bevestigen.

Naarmate ik mijn verslag van de feiten doe, constateer ik dat de agent wat bijdraait en blijkbaar zijn mening over mij wat herziet. Foto’s nemen mag blijkbaar alleen maar als er een misdrijf wordt vermoed, anders is het “schending van de privacy”, asjeblief! Wel, de sluikstorter wás bezig met een misdrijf! Punt! Ze kwamen ons onderhand bij de adviesraad van het gebouw de strot uit. Ik was gewoon blij dat we er eens een hadden kunnen betrappen op heterdaad! Het is niet dat ik het allemaal niet kan relativeren, maar je zal je appartement maar eens proberen verkopen en de potentiële kopers langs de voortdurend aanwezige vuilnisbelt moeten leiden… Ik maak een kopie op CD van de twee foto’s die ik heb genomen en geef deze mee aan de agenten. Uiteindelijk ziet de agent in hoe erg ik eigenlijk van het gebeurde onder de indruk ben en ook hoezeer het me spijt dat het allemaal op die manier is gelopen en zegt sussend: “maak u maar niet te ongerust, ’t is niet dat dit zó erg is en het kan ook best met een sisser aflopen”.

Dát is nu net waar ik niet gerust in ben. Ik verneem uit de mond van C.D.P. zelf, dat hij chronisch ziek is en er werk van zal maken bij zijn artsen om er munt uit te slaan, en ik geloof hem. Ik ben ervan overtuigd dat hij inmiddels alles in het werk heeft gesteld om voorvermelde specialisten er van te overtuigen een en ander op papier te stellen, met de bedoeling ondergetekende zo veel mogelijk schade te berokkenen.

Weken later ontmoet ik C.D.P. in de kelder. Ik kan het niet nalaten om toch mijn excuses aan te bieden, zelfs als hij er waarschijnlijk bij zal denken dat ik het alleen maar doe om hem er vooralsnog toe te bewegen geen aanklacht in te dienen. Ik zeg hem dus dat, ongeacht zijn mogelijke acties, mijn excuses voor het hele gebeuren wens aan te bieden. Hij kijkt me weer kwaad in de ogen en zegt: “Ik wil met u niets meer te maken hebben, als ge mij tegenkomt op straat moet ge geen goedendag zeggen, want ik spreek nooit meer tegen u”! Wel, ook goed. I rest my case. Ik kan er uiteindelijk maar een paar slotbedenkingen bij maken die, ik weet het, keihard zullen klinken…

Als je chronisch ziek bent en je hebt niets anders meer te doen dan andere mensen “den duvel aan te doen”, wel, bezoek een goeie psychiater! En nog, er zou in België een wet moeten worden gestemd dat mensen zoals C.D.P, die misbruik maken van hun democratische rechten, zodat justitie en maatschappij op kosten worden gejaagd, daarvoor gestraft kunnen worden, ziek of niet!