Start van een weekje training
Ik kan een glimlach niet onderdrukken. Ik zit op de trein richting Brussel. Ik zit in de rijrichting en de zon speelt tussen de gaatjes in de donker grijze zonnewering die half naar beneden is getrokken. Niet zoals gebruikelijk in de auto en in de file, vandaar…
Het herinnert me aan de drie jaar dat ik dit voordurend deed. Van huis naar de parking van Gent-St.-Pieters, onder de doorgang naar spoor 10, overstappen in Brussel Zuid, spoor 21, trein richting Charleroi. Er uit in Braine l’Alleud. Met een vaste taxidienst van de firma tot aan de voordeur. Ik kon dikwijls met die glimlach op de trein zitten, in 1ste klasse, bijna integraal betaald door de firma, naar buiten starend naar de regen. Bij mezelf denkend: “Rijd maar op jongens, jullie liever dan ik!”
Vanwaar die auto dan… Wel, op een bepaald moment krijgt het complete team waartoe ik behoor een firmawagen. Gezien op dat moment aan mijn eigen wagen wat kosten kwamen, liep ik in de val… Wel ja, val, ’t was ook verleidelijk. Een mono volume met alles erop en eraan, tot en met ijskast en hoogtechnologische fietsendrager op mijn sleepknobbel, geef toe…
De glimlach op mijn gezicht verdwijnt als ik eraan denk wat ik meemaak onderweg. Hell!!! En ik werk nog wel buiten de spits. Er zijn van die zekerheden in de zin van, ’t is maandag, er valt een druppel regen… blijft maar tot de middag in je bed liggen of werk van thuis, doe wat administratie, want de spits word uitgesmeerd over de ganse voormiddag, vooral als er dan nog een onregelmatigheid gebeurt, bijvoorbeeld: “een vrachtwagen verloor zijn lading…”, ja, dan kan je het wel helemaal vergeten. Mijn auto, mijn vrijheid…? ik weet ondertussen wel beter.
Ze gaan het gebruik van de auto ontmoedigen… is dan nog nodig? ’t Is wat mij betreft al ontmoedigend genoeg. ’t Ligt misschien aan het feit dat ik 56 ben en wat men noemt… niet dynamisch, niet flexibel genoeg meer, jaja…
’t Is natuurlijk simpel… de auto teruggeven! Dat kan. En de kosten voor trein en taxi helemaal terugbetaald door de firma. Ik moet natuurlijk het budget ophoesten voor een auto(otje). Ik moet hier toch maar eens over nadenken, want ik voel me toch zo goed in die trein, zelfs al heeft hij vandaag een half uur vertraging wegens een ongeval met een auto, ergens tussen Brugge en Oostende. En toch zit ik er ontspannen bij, met mijn mp3 speler in mijn oor, terwijl ik deze tekst intyp op mijn laptop, terwijl het landschap voorbijschuift.
