Blogging for Russia, Part II…

Maybe I already waited a bit too long to write this? I hope my memory works well… let’s see…

We had done an excursion to the desert, part of it in a jeep, part on the back of a dromedary and then a short walk. The day after that, still feeling the hump of the dromedary between my legs, I did not meet my two Russian friends. I panicked a bit, because the end of our little holiday was in sight and I still did not have information to get in contact with them… And silly me, I did not make any rendezvous with them. So, I guess I was just lucky when I saw Tatiana and Maria sitting on the lower beach. Lucky, because the sun had left that part of the beach and I remember that Maria was rapped up in a big towel and was still shivering.

I went to sit down with them and took some very nice pictures and we exchanged mail addresses. Another panic came when I tried to send mail to those addresses. Whatever I tried, I got a mail daemon back, telling me that those addresses were not correct. I thought, right, that’s it; I can only hope that one of my Russian holiday contacts would send me a mail. Relief! Tatiana sent me a mail, where I notice that her name is in fact Tanya (or are those names the same?), asking me if I remember her? Of course I remember you, silly, I’m not in the habit of forgetting people after having made efforts to get in touch with them.

So, I guess the links are restored and we can start the next level of exchanging al kinds of cultural exchange of information… I’m looking forward to it…

‘t Zal je maar overkomen…

Vandaag heb ik zowat de stomste vergadering van mijn leven meegemaakt. Het ging ‘m over een document dat veiligheid beschrijft. Geschoeid op Amerikaanse leest. Het is niet te geloven wat er allemaal in staat. Paranoia is een te zwak woord voor dit soort achterdochtigheid! Je kan het amper doorlezen zonder echt schrik te krijgen van je omgeving. Nu begin ik pas te begrijpen waarom Amerikanen zo raar en ireëel “aanvoelen” als je er mee praat. Ik moet hier nog een beetje verder aan breien, maar momenteel ben ik te zeer onder de indruk van het gelul dat ik deze middag aanhoort heb…

Eat until we die…

The last holidays that I spent abroad had something in common. The hotels we booked were more like “resorts”. Most of the time we took an all-inclusive formula, because, even if you spend a few days on trips, away from our hotel, we are convinced that it ends up being cheaper, even if you have to pay your meals on those excursions.

I hit me especially this summer in Spain. The resort we selected was also a preferred place for Spaniards from all over Spain. My wife and I could not help noticing how fat people were. The body mass index of over sixty percent of the Spaniards is for sure over 25! If I had taken 10 kids below 10 years of age, more than 50 percent would have been overweight.

My wife, when greeted by them with “Hola” and me used to respond with “vetzak” (Flemish for fatso). That might not be very “politically correct”, but I don’t care. Fact is that we had to say it so much, that we ended up giving it up, because it wasn’t fun anymore.

I developed a theory for it. We were in Andalusia, in a town called Puerto Antilla. The guide had told us that this part of Andalusia was still pretty poor, so I guess that those who could afford to spend their holidays in such a hotel, all-inclusive, wanted to prove something. By eating as much as possible, they proved their success in life, their status.

The fatter they were, the more they ate. We saw people with dishes that were so full they could hardly walk with them, without spoiling. We saw kids with plates containing towers of deserts. Of course, each time, there were quite some leftovers as we saw them fall against the back of their chairs, not able to speak a word, completely stuffed with food, both hands resting on their “panza”… Ten-year-old kids in swimming trunks, with 3 layers of fat above their waist. They should punish their parents for their indulgence!

Our parents would never have permitted us to do that. Neither could my daughter do that and I will not tolerate it with my 4-year-old grand daughter!

In the Dreams Beach Hotel in Sharm El Sheikh, it was not as bad as in Spain. Generally speaking, this all-inclusive formula often seems to lead to wasting of food. I find that shameful. Knowing that there are so many people dying from hunger, the least we could do is to show respect for the food that is ours every day. Let’s not take it for granted. Let us eat to live and not the other way around.

A gorgeous cleavage…

We still have four days to go, but today is kind of an exchange day. Lots of suitcases in the lobby. Lots of people with more or less “going home faces”. Hanging around in the lobby bar, annoyed, not knowing what to do anymore. Eating and drinking whatever they can get their hands on, just because they’re bored, waiting for their transportation to the airport. That can take awhile and they had to give in the keys to their rooms…

Since this day started a bit grey, with less sunshine, we’re also sitting there, enjoying an extra after-breakfast-coffee. After some time the sun is peeping through the cloudy roof and we decide to go and sit at the Pergola Bar around the swimming pool.

Around us, again, groups of people trying to enjoy their last hours of their holiday. You can already see that they are dressed to go home. They wear jackets, jeans vests, heavy sweaters, etc.; they are ready to confront the 25-30 degree difference at home. Some of them are exchanging in weather information and shiver when they mention the temperature. Around the table in front of us, an English family. Grand parents, daughters, kids… They are enjoying the last sunrays and have taken of their heavy stuff.

Then I notice her and can hardly take my eyes off her. She could be an Egyptian princess, for all I know… She has blond hair with meshes. The profile of her face is perfect. I always call that quality “Sofia Loren quality”; there is no better way to express it. She is wearing a white narrow T-shirt with a V shaped “décolleté”, showing a magnificent pair or breasts. They are perfect in every sense, perfect in size and form, round, firm. She wears sexy underwear, her brazier is not a push-up, and she clearly doesn’t need it. I have to pay attention to turn my eyes away from it, once an awhile, because I’m afraid she’ll notice that I’m staring, even while she’s reading her book. She’s sitting towards me, in a 45-degree angle, which gives me also a perfect view, although I sometimes have to move a bit, because she’s blocking my view with her book.

I’m almost desperate when I think that the magic is going to be broken when she leaves her chair. And she does! Her boyfriend asks something, she nods, stands up and walks away with him. The lucky bastard. I’m left alone with the grandparents. They remain in their seats and grab a bite to eat at the self-service counter. Will she return to eat also!? I hope so. And I hope she won’t have changed to something warm to ware…

The gods must love me… she does return. She and her friend probably went spending their last Egyptian Pounds in the souvenir shops of the Dreams Resort Hotel. She bents over to put away her souvenirs… On her back she has a nice tattoo that disappears under the lace strip of her underwear that shows above jeans trousers. She sits down again, but her position is not the same as before. Still, the view is good. She continues to read her book, once and awhile frowning while reading. Her face remains perfect, whatever expression it shows. I would definitely try to get acquainted if she’d only stay a few days more, but my hope is in vain. What’s more, my PDA is warning me that the batteries are extremely low and I’ll have to keep the rest stored in my brain… anyway, she is burned unto my retina for the next few days…

Blogging for Russia

Before we left for Egypt, I paid a last visit to my favourite shop, Media Markt, and I bought a digital recorder. It is an Olympus WS-100. In the lowest speed, I can record 27 hours of conversation. Another boys toy is mine! Wow. I’ve been running around with this idea to become somewhat of a reporter, by interviewing people, taking pictures, even filming them and then publish that on my weblog!

In our hotel in Sharm El Sheikh, we noticed that there were a lot of Russian guests. Our guide from Sunjets told us that there had been new constructions that were almost exclusively built for and occupied by Russians. Ten years ago, we had come for the first time to Egypt, to Hurghada. We did an excursion to Cairo and already then, we had noticed that more then half of the bus was filled with Russians. That was 1996! Michail Sergeevitsj Gorbatsjov had “opened” the country in 1989?

Now, Egypt seems like their back garden. There is something mysteriously attractive to Russians. Is it because of their bad reputation in the West that I am curious, and want to check if there is any truth in it? Is it the temperament in their language that attracts me? I don’t know (yet), but I took my camera, my recorder and my Palm PDA and went hunting…

There were a lot of opportunities, but I lacked the courage to act, you just don’t become a reporter overnight. On Wednesday, in the afternoon, I had gone down to the beach, passing by the Beach Restaurant, where they serve pancakes (sin and major attack on my glycaemia!). Tables are put next to a rock wall of 40 centimetres high, next to the wall… the completely transparent Red Sea with its splendour of coloured fish.

At the table in front of me, two meters away, two girls are eating pancakes and… speaking Russian… I think…

It took me about fifteen minutes to have the courage to stand up, introduce myself and ask them if they would like to have a chat with me. I explain the whole idea to them, about the camera, the recorder, the weblog… all of it. I thought, my God, they’ll probably take me for an old pervert, who will end up making dishonest proposals to them. I see them glance at each other, as if they want to read each other’s mind, to find an answer to the question “what do we do with this guy”? One girl is dark haired, the other is blond.

The blond girl goes: “Her name is Maria and my name is Tatjana”. “Just like my daughter”, I respond, and start blabbing how we came to name our daughter Tatjana, just to make conversation.

Tatjana’s English is good. She sometimes needs to look for the right word, but it’s OK. Maria… I don’t know, she does not seem to be very talkative… or her English is not that good? They both make a nice first impression.

So when I ask a question, it is mainly Tatjana that does the talking… she sometimes confers with Maria when in doubt, but turns back to me when she finds the right words… At times, she closes her eyes and gets an almost painful expression on her face, while looking for the right words… I try to guess what she wants to say, it does not always work, but we manage to have a good conversation.

I tell her I’m most curious about how young people experience this freedom they discovered in the after Gorbatsjov time… She tells me that she was barely 6 when it all happened and does not remember how it was. Freedom is still a difficult thing in Russia, she tells me. The newspapers write a lot about it, but for the common people, there are still a lot of things that cannot be said out loud! She agrees when I say that democracy does not happen overnight, that it’ll probably take a few decennia before people start acting in the spirit of democracy…

I thought that travelling within Russia would be easier, cheaper for them. She tells me that it costs the same, as going abroad and that it is not “nice”. I guess that here, “nice” probably covers a whole set other adverbs that she cannot immediately express.

I do not want to stress my new friends this first time, so I tell them that I hope to meet them again in the following days, so we can continue our conversation. They are here for a week and a half. I thought of asking them where they lived here in the resort, but I could not get myself to do it… I did not want to leave a wrong impression. I’ll need to check for them on the same place!

Sundown

I’m sitting in the “Bedouin Tent” of the Dreams Beach Resort in Sharm El Sheik, smoking a water pipe. I’m typing this text, seated on cushions that are spread on the ground. In front of me, a low table where I put my PDA and its wireless infrared keyboard. You’ll agree with me that this is exactly the thing to do in the middle of the Sinai desert… I can choose from different flavour of tobaccos. I take apple. You cannot just puff, like with any normal pipe, you have to pull the smoke deep into you lungs. It is not aggressive but very mild; it is a unique taste and experience. At home, I still have a water pipe that I brought from a holiday in Tunisia, never used, a bit dented from falling over, pieces missing… I immediately feel like buying a new one, but I’ll buy it in Gent; it will probably even cost less and I won’t have the risk of breaking it in transport.

It will perhaps taste different at home, because of the holiday feeling, but I still want to try it. I also took a mint tea… great combination…

Meanwhile, it is sundown and the whole setting is like a fairytale, with the music and the light. They are playing Arab music; the song constantly repeats “Habibi, habibi” which means treasure, darling. I will take home a CD with local music, like I always do. That allows us to revive the mood when we look at photos, films, while playing the music from the country we visited. During the day, the temperature is 20 to 25 degrees, with a light breeze, the ideal temperature… We chose the second week of January, so this is not “high season”, and I have the whole Bedouin tent to myself. This is so peaceful, there is not a cloud in the pitch dark sky, only the moon and a million stars. I need to burn this into my head, in case stress comes to me in my job… that should calm me down quite a bit. Just close my eyes for a moment and think back at this.

I use the table as a tripod to put my camera on and I take a few pictures. To my surprise, they are good and I can hardly wait to publish them on my weblog. Internet access is possible in the hotel, but still limited. At the reception they explained that there are more possibilities in Naama Bay, there, it might be possible to use my memory stick and publish it all. I will check that tomorrow…

Pasteur D

Ik kan het niet laten om te proberen me zo ’n concreet mogelijk idee te vormen over de man. Uiteindelijk krijg ik een telefoontje van een vroegere manager, die nu een bedrijf heeft in tweedehands materiaal voor het grafische. Hij had me een mailtje gestuurd om mij een goed eindejaar te wensen. Ik stuur hem gelijkaardige wensen terug, vergezeld van een link naar mijn blogje, met de uitnodiging om mijn verslag eens te lezen, aangezien hij veel van zijn materiaal slijt in Kongo, Bujumbura, enz.

Een uur later hangt hij aan de telefoon. Wat ik vreesde wordt de waarheid. De “pasteur” is alles behalve een pastoor, maar volgens G.M. een gewiekste kerel die handig gebruik maakt van het systeem. Ik hoor dat hij al verschillende keren met hem heeft onderhandelt en dat hij eigenlijk niet zo graag zaken meer met ‘m doet. G.M. vertelt me ook dat de man, zoals ik ook al vermoedde, er niet voor terugdeinst de mensen in zijn dienst uit te buiten. Ik had aan de pasteur al laten weten dat ik vraagtekens had bij dat religieuze gedoe. Natuurlijk, als ik in de omstandigheden zou moeten leven van de meest Kinsjasanen, zou ik ook de straat inruilen voor de muren van de Shikinah Foundation…, ook al moet ik er een paar keer per dag voor buigen naar mijn meester en deelnemen aan de gebedstonden.

Dat de meeste mij oprecht leken in hun godsdienstige ijver is ook logisch. Elk psychisch houvast is een buffer tegen de pessimistische gedachtegang, de neerwaartse spiraal die op de straat heerst.

G.M. en F. stellen allebei hetzelfde: als je voor hem nog terugkeert naar Kinsjasa, dan moet je gewoon minimum 650 Euro per dag vragen voor een training en eisen dat je bent gehuisvest in de Memling of het Grand Hotel.

Hoed af voor Vincent…

Graag publiceer ik het antwoordt dat ik kreeg van de diensten van Vincent Van Quickenborne. Hij heeft wel degelijk mijn blogje gelezen met de opmerkingen over het getuigschrift van goed zedelijk gedrag. Aangezien de man inderdaad hard aan het werk is om hier verandering in te brengen, het volgende ter informatie:

Geachte heer,

Ik verwijs naar uw e-mail dd. 14 december 2005.

Met het oog op het geven van een opleiding in Kongo dient u over een getuigschrift van goed zedelijk gedrag te beschikken. Bij het aanvragen hiervan heeft u de vraag gesteld om de huidige regeling niet voor vereenvoudiging in aanmerking zou kunnen komen.

Als staatssecretaris voor Administratieve Vereenvoudiging is mijn beleid gebaseerd op 12 concrete projecten, “de XII Werken”. Als bijlage maak ik u hiervan een exemplaar over. Ik zou uw aandacht hier willen trekken op “Werk I”, het afschaffen van het getuigschrift van goed zedelijk gedrag. Dit wordt vervangen door een raadpleging van het strafregister met waarborgen voor de privacy.

Het is dus niet de bedoeling om elke controle van iemands gerechtelijk verleden te annuleren. Dit zal echter vervangen worden door een systeem waarbij een advies wordt uitgebracht omtrent iemands gedrag in functie van het doel van de vraag. Men zou dus geen opsomming meer krijgen van de opgelopen veroordelingen. Dit vereist echter heel wat maatregelen en is pas op langere termijn realiseerbaar.

Als tussenoplossing wil ik de raadpleging van het centraal strafregister op punt stellen. Dit moet het mogelijk maken dat burgers zelf, ook digitaal, een bewijs van goed zedelijk gedrag opvragen. Daarnaast zou men zich ook nog tot de gemeenten kunnen wenden, die het dan op hun beurt digitaal opvragen bij het centraal strafregister en onmiddellijk afleveren.

Dit vereist aanzienlijke inspanningen omdat nog zeer veel gegevens in dit centraal strafregister moeten worden ingebracht. Teneinde de vorderingen met het oog op het afschaffen van het getuigschrift van goed zedelijk gedrag goed te kunnen volgen zou ik u ook willen verwijzen naar http://www.kafka.be en de “Kafka-flash”.

Met vriendelijke groeten,
Vincent VAN QUICKENBORNE

De inhoud van de “XII Werken”:

Onder de “XII werken” die ik als staatssecretaris voor Administratieve Vereenvoudiging wens te realiseren, vallen de 12 administratieve vereenvoudigingsprojecten uit het regeerakkoord. Concreet gaat het over:

I. het afschaffen van het getuigschrift van goed zedelijk gedrag, dit wordt vervangen door een raadpleging van het strafregister met waarborgen voor de privacy;
II. het afschaffen van de verplichting om federale documenten eensluidend te laten verklaren door het gemeentebestuur;
III. het afschaffen van de stempelcontrole voor werklozen en vervanging door zoekplicht;
IV. het afschaffen van de fiscale zegels bij het aanvragen van een rijbewijs;
V. het uitbreiden van “Tax-on-Web” tot deel twee van de aangifte in de personenbelasting en het vooraf maximaal invullen door de administratie zelf;
VI. het niet meer opvragen van gegevens of attesten aan burgers die door hen al werden meegedeeld aan hun gemeentebestuur of werden opgenomen in het Rijksregister;
VII. het invoeren van één uniek formulier voor startende ondernemingen;
VIII. het niet meer opvragen van attesten of getuigschriften bij het uitschrijven van overheidsopdrachten indien deze al elektronisch beschikbaar zijn;
IX. het terugbrengen van de archiveringsverplichtingen voor ondernemingen tot een maximumtermijn van vijf jaar en een wettelijk kader voor de elektronische archivering uitwerken;
X. het toewijzen van één ondernemingsnummer dat de huidige – bijna honderd – nummers vervangt;
XI. het weigeringrecht voor bedrijven om gegevens over te maken aan elke federale overheidsdienst die reeds aan de Kruispuntbank voor Ondernemingen werden meegedeeld;
XII. het invoeren van de Kafka-test die vooraf nagaat of een nieuwe wet bijkomende administratieve rompslomp veroorzaakt en de oprichting van een parlementair comité voor wetsevaluatie. Dit comité evalueert bestaande wetten op effectiviteit, proportionaliteit, transparantie en coherentie.

Hieromtrent verwijs ik u naar onze website http://www.vereenvoudiging.be, waar u binnenkort de evolutie in deze dossiers zal kunnen volgen.

Ik mag dan een criticaster zijn, als ’t goed is, mag het ook gezegd worden!

Het infarct nabij…

De namiddag heeft lang geduurd. J. was onderweg aan een fruitkraam gestopt, want ik moest van hem iets proeven dat ik nooit zou vergeten. De vrucht wordt daar “Mangoustan” genoemd. Het is een donkergroene knol ter grootte van de mandarijn. Je moet ze voorzichtig tussen je handpalmen breken en dan komen er witte vruchtjes te voorschijn, die er uitzien als knoflookteentjes. Ze zijn heel mals, met een pitje erin, maar ze smaken hemels, gewoon onbeschrijflijk lekker. Ik neem er twee mee naar huis, want dit wil ik vrouw en kleinkind laten proeven.

Ze brengen mij ook nog een schaaltje met een fruitmix. Alle fruit smaakt hier gewoon tien keer lekkerder dan in België.

Rond halfvijf zegt J. mij dat ik best nog eens langsga bij pasteur D., omdat hij de vrijdag altijd naar een bepaalde mis gaat, hier een eind vandaan. Ik stap zijn bureel binnen en maak er kennis met zijn jongste dochter en zijn vrouw. Dus toch niet echt de pasteur, zoals je die zou verwachten. Ze laten ons alleen en we praten nog wat na over de voorbije week en over vormingsmogelijkheden voor zijn mensen, en hoe ik denk hen daarbij te kunnen helpen in de loop van het volgende jaar… Ik doe enkele voorstellen en beloof hem dat ik die in België zal bespreken op verschillende plaatsen.

Hij komt nog mee naar het atelier. J. toont hem mijn Peak loupe. Ze hadden de loupe verschillende keren komen halen en hadden blijkbaar nog nooit zo een goeie gezien. Ik had zo een beetje gerekend en op zijn vraag hoeveel ik er voor vraag zeg ik “125 dollar”. “Cent dollar!”, zegt de pasteur tegen me. Gaat hij nog een beetje afbieden ook. “OK”, zeg ik. “Je te voie encore, ce soir, à l’aeroport”, en hij verdwijnt naar zijn mis…

Ik ruim mijn gerief op, en ze stellen de nieuwe G5 Mac op. Ik geef hun nog een paar tips over OSX gebruik en plots is het 18.30 uur. Ik vraag aan J. wie mij naar de luchthaven voert. “JC”, zegt hij, “il va arriver d’un moment à l’autre”. Hij belt, en ik hoor dat JC in een “embouteillage” zit…

Ik moest om 18.50 op de luchthaven zijn en het ís 18.50 uur! Ik trek al een lang gezicht. Om 19.00 uur neem ik afscheid van hen, en zeg dat ik al naar voor ga, de auto opwachten. Het wordt 19.15. Ik hoor ondertussen mijn hart in mijn oren kloppen van de zenuwen. Ik storm kwaad terug naar het atelier en zeg tegen J. “conduit moi à l’aeroport, si je rate mon avion, je te guarantie que je met le feu à la baraque!”. Ze zien dat ik boven mijn theewater ben en staan met z’n drieën op. We gaan met de auto van J., een Mercedes van 20 jaar oud, een echte tank.

Wat daarna volgt als rit, zou niet misstaan in een action movie, ik kan het je garanderen! De eerste tien kilometer komen we niet vooruit. Het is gewoon van de ene hindernis naar de andere. In de tegengestelde richting, hetzelfde. Terwijl we stilstaan kijk ik op mijn horloge, het is 19.30 uur. “’k heb het zitten”, denk ik, “ik kan Kertmis vieren in Kinsjasa”. Ik klap gewoon dicht en zeg niets meer gedurende de rest van de rit.

Naast mij telefoneert mijn chauffeur verschillende keren met JC, en er wordt flink over en weer geroepen in het Lingala… Ik kan alleen maar denken: “laat me in godsnaam op tijd zijn…”. We staan weer stil en tegen de donkere lucht tekent er zich een lichttunnel af door het licht van de koplampen van de tegenovergestelde richting. Het is een echte rooktunnel van uitlaatgassen. Ik had tegen de pasteur in de week nog gezegd dat de komende 10 jaar 40 procent van de bewoners hier gewoon zou kreperen van longkanker. Dat was niet waar, zei hij, want Kinsjasa had genoeg groen dat alles filtert, terwijl hij juist de volle lading opsnoof van een camion die voor ons reed. En hij geloofde het nog ook…

We komen op een groot kruispunt, waar een agent het verkeer regelt, maar er kijkt gewoon niemand naar hem. We kruipen erdoor en de weg opent zich voor ons. Daar is duidelijk minder verkeer. J. trapt het gaspedaal in en we rijden meteen 130. Hij haalt links en rechts in, daarbij af en toe heftig aan het stuur snokkend om putten te vermijden. Hij haalt een bus rechts in, en ik zie zo’n 200 meter vóór de bus een auto rijden aan een veel lagere snelheid. Hij glipt werkelijk door het oog van de naald. Ik besterf het bijna. Een beetje later rijdt hij een voetganster, die een soort bakkerskar voortduwt, op een centimeter voorbij aan 140… “Ah, on est tout pret maintenant”, zegt hij. Ik begin weer een beetje kleur en lucht te krijgen…

We rijden de luchthaven binnen langs de “salons”, een speciale VIP ingang. Aan de slagboom roepen ze meteen op een geuniformeerde. Ze kennen elkaar, en J. vertelt me dat die man hun contact is op de luchthaven, en dat het zijn job is gasten door de administratie van de luchthaven te loodsen. Ik neem mijn rugzak, geef hem mijn papieren en we vertrekken naar het kantoortje van SN, en meteen ook de incheckbalie. Ik geef links aan een dame mijn papieren, zij steekt er mijn definitieve boardingpass bij en schuift dat door naar twee controleurs rechts. Ik moet aanschuiven in een korte file. Toch duurt het lang. Als het aan mij is, snap ik waarom. Gegevens op het paspoort worden overgeschreven op een papier. Ze vragen me mijn naam, mijn beroep, mijn adres, alles om zich ervan te vergewissen of ik wel deze ben die op het paspoort staat. Maar goed, ik mag doorschuiven naar de incheck counters. Ik krijg ook een bagage- en security-sticker op mijn rugzak en ik mag terug mee met mijn begeleider.

We gaan terug naar mijn chauffeurs, zodat ik afscheid kan nemen. Ondertussen is ook JC aangekomen. “Tu m’as presque donné une crise cardiaque”, zeg ik hem. “Mais non”, zegt hij, “on a l’habitude”. Ja, best mogelijk, maar dat wist ik niet. Hij trekt mij terzijde en steekt zijn hand uit. Hij geeft mij 100 dollar… “les bonnes comptes font de bons amis…”, de pasteur is me toch niet vergeten… Ze zwaaien mij uit en mijn begeleider laat me binnen in de “salons”. Het is dezelfde kitscherige ruimte als die wanneer ik toekwam, maar ditmaal is er veel meer volk. Hij leidt mij naar een zitplaats, ik bedank hem en hij verlaat me.

Ik berg mijn handbagage in de bin, en laat me in stoel 31H ploffen. Pfffff, ik ben er. Negen uur later sta ik in Zaventem.

Wieder bei Mutti fahren…

Je moet van me weten dat ik bij een vliegreis nooit eerder op mijn gemak ben, dan wanneer die vliegtuigstoel onder mijn kont zit. Dit dagje heeft dus wel een piekniveau op de stressmeter veroorzaakt.

Ik bel van op mijn kamer naar SN Brussel Airlines in Kinsjasa, met mijn GSM, want de telefoons in het hotel doen het niet… interessante bedenking daarbij is dat ik dus bel naar een bureau dat een paar straatblokken verder ligt dan mijn hotel, via Mobistar in België naar een nummer in Kinsjasa… qua kosten is dat niet mis, maar ik zag geen andere oplossing.

Je moet weten dat je op het vliegtuig, bij aankomst, een witte kaart krijgt die je moet invullen om je terugvlucht te bevestigen. Die kaart moet je bij het verlaten van de luchthaven ergens in een witte SN-Brussels-Airlines-bus deponeren. Door de VIP ontvangst heb ik nooit een witte bus gezien, en ik heb ik de kaart aan Pasteur D. gegeven. De dag nadien zie ik ze op zijn dashboard liggen. Ik herinner hem eraan dat hij de kaart moet binnen steken… “Pas de problème”, is het antwoord. Ja, daar gaan we weer.

Ik bemachtig dus het nummer van SN bij Gaetan aan de receptie… gelukkig heeft hij dat nummer…, want er zijn geen telefoonboeken! Ik ben al vlug in contact met iemand van SN. Blijkt dat ik bij hen kan inchecken tussen 11 en 17.30, en dan hoef ik maar twee uur op voorhand op de luchthaven te zijn, anders, bij inchecken op de luchthaven, zijn het er vier! Ik bel naar Pasteur D. “Pas de problème”, is weer het antwoord, “à midi, on ira porter tes bagages chez SN, tout est prévu, on a l’habitude”. Er wordt gesuggereerd dat ik daar niet noodzakelijk bij moet zijn, dat ik alleen mijn bagage en mijn papieren moet meegeven. Argwaan, wantrouwen, paranoia…! Ik zeg onmiddellijk dat ik meega.

De receptionisten hadden mij al gevraagt of Pasteur D. mij kwam halen, want de rekening moest betaald worden. Hij had al twee dagen iemand anders gestuurd om mij op te halen. Dit keer heeft hij J. gestuurd. Ik kom beneden en vraag hem vrolijk: “Alors, copain, t’as du frique sur toi, par ce que moi je ne paie pas un sous!.” En inderdaad, hij heeft weer zo’n een vuistdikke bundel met Kongolese Francs en Dollars… ‘t komt dus in orde. Ik moet terugkomen, zeggen mijn Kongolezen van het hotel. Ik denk zo bij mezelf, áls ik terugkom is het niet in dit hotel!

Oké, zo gezegd zo gedaan… ’s Middags vertrekken we met twee van mijn leerlingen naar SN… Het is een vrij lange rit naar het centrum van Kinsjasa… waar ik nog niet geweest ben. Het is weer een rit van de ene file naar de andere. File is hier een ander begrip dan bij ons. Hier schuift een file vooruit aan 5 km/uur! Er loopt allerlei volk te voet tussen de auto’s door. Op een afstand van vijf kilometer, moet je rekening houden met stopsituaties, veroorzaakt door defecte auto’s, die geduwd worden door enkele toevallige voorbijgangers of enkele van de vele passagiers, die in die auto zitten…

Onderweg hebben we ook het centrum van Kinsjasa doorkruist, waar de grote hotels, de multinationals en allerlei ambassades zitten. Die gebouwen zijn super streng bewaakt, politie in blauw, tot de tanden gewapend. Ik vraag aan mijn begeleiders, als het tot plunderingen enz. komt, aan welke kant de politie staat? Meestal aan de kant van wie dan aan de macht is, zeggen ze. Ik vraag ze of ze denken dat het hier mogelijk in ’t kort tot een gewapende revolutie zou kunnen komen. Het antwoord verschilt of ze al dan niet in gezelschap zijn. Als ik hun alleen heb, antwoorden er verschillende dat zulks best mogelijk is. Ik hoor bevestigingen dat er wat roert. Velen hebben er meer dan genoeg van, van de enorme corruptie, de fraude, de verduisteringen, enz. Er wordt mij bevestigd dat mijn ontvangstcomité bij aankomst, militairen in burger waren.

We komen ook voorbij de twee bekendste hotels (de enige die vermeld zijn op internet bij het zoeken van “best hotels” in Kinsjasa!), het Grand Hotel en de Memling. Mocht ik ooit terugkeren, dan is het zeker in één van deze! Hier kan je volgens mijn begeleider buiten gaan, alhoewel, altijd met een begeleider!

Het kantoor van SN (hier spreekt men trouwens nog altijd van Sabena, SN kent niemand!), is ondergebracht in een soort winkelgroep, beneden in een flatgebouw, aan de straatkant. Er hangt veel volk rond. Logisch, want hier komen heel veel, “kapitaalkrachtige” buitenlanders hun bagage inchecken. Iedere buitenlander met iets van een proper uiterlijk wordt hier meteen “patron” genoemd en dat maakt hem dan ook meteen de geldschieter van dienst.

Mijn valies wordt gewogen en voorzien van de bekende bagagestickers. Ik krijg een voorlopige boardingpass, die zal worden ingeruild tegen een definitieve, ná de douanecontrole op het vliegveld, deze avond. Er staat op geschreven dat ik om 18.50 uur op de luchthaven moet zijn.

Wanneer we buiten komen en terug in de auto willen stappen, wordt ik aangeklampt door een kind van vier of vijf jaar… “S’il vous plaît, monsieur… un euro, s’il vous plaît, s’il vous plaît, s’il vous plaît, s’il vous plaît”. Ik laat me snel in de auto vallen, terwijl ik zoiets mompel als “je doit partir…”. Een ietwat ouder kind is er ondertussen bijgekomen en klampt zich met zijn vingertoppen vast aan het raam, dat 1,5 centimer geopend is. “On ne dit pas à un enfant qu’on n’a pas le temps! S’il vous plaît un euro ! S’il vous plaît monsieur, s’il vous plaît, s’il vous plaît, s’il vous plaît.” J. is nog niet kunnen wegrijden, wegens geblokkeerd door andere voorbijschuivende auto’s. Ik kan het niet meer aanhoren, neem mijn geldbeugel, en laat een stuk van twee euro door de kier vallen. De ene raapt het stuk op en gaat er vandoor, de andere begint hartverscheurend te roepen “s’il vous plaît, s’il vous plaît…”. J. geeft gas en we zijn er vandoor. Het is een tijdje stil in de auto.